Songfestival

Het Songfestival is oorlog. Het Oosten tegen het Westen. Veel volk is al gesneuveld op de velden van die oorlog. Het Westen mag dan economisch dominant zijn, op het slagveld van het Songfestival zijn de troepen van de vijand uit het Oosten overheersend. Nederland aarzelde lang om überhaupt nog mee te doen maar heeft uiteindelijk besloten om zijn lelijkste en zwakste oude paarden, behangen met oranje plastic tulpen en met glitter-jasjes, ten strijde te sturen. Een buitengewoon verstandige beslissing, zo valt niets te verliezen. Laten we hopen dat ze gebroken en geknakt terugkeren. Of niet terugkeren, allemaal goed. En dat dan de grootste bewonderaars hun achterna gaan reizen, hun blijven zoeken, verdwaald raken in het grote Rusland. Het opslaan van cultureel afval in het buitenland.

Meer dan 10 jaar geleden lukte het uitgerekend Duitsland om mij te verzoenen met het Songfestival. Duitsland koos tot ontzetting van de Schlagerpaus Ralph Siegel eens geen door hem geschreven liedje, geen gladgeschoren lieftallig meisje of jongetje maar de meerderheid koos Guildo Horn, een corpulente gedeeltelijk kale en gedeeltelijk van lange vettige haren voorziene veertiger. Iemand met een vage sociaalpedagogische achtergrond die tijdens eerdere kleine optredens altijd de favoriete koekjes van zijn moeder uitdeelde, iets met noten, hazelnoten. Tijdens zijn optreden voor het internationale publiek liep hij steeds heen en weer, hengelde aan gordijnen, aaide mensen in het publiek over het hoofd. “Guildo hat euch lieb!” zong hij, best energiek. Jaaa, dacht ik, dit is de juiste manier om oorlog te voeren, zo hoort de vijand vernederd. En Duitsland veroverde de vierde plaats en ik was voor het eerst in mijn leven trots om bij dit volk te horen.