Er is maar weinig verschil tussen de duivel en een ondermaatse filmregisseur. Het enige verschil is eigenlijk dat de duivel een veel groter budget heeft en zich aan niemand hoeft te verantwoorden. Iedere perverse fantasie komt onmiddellijk tot leven. Dat is de reden waarom het juist de duivel, meer nog dan de regisseur, geheel ontbreekt aan de kracht om ons te verrassen. Hij kan zichzelf niet relativeren en hij kan ons niet toestaan onze eigen gedachten over hem te vormen, omdat hij bang is dat we hem dan niet meer zullen vrezen.
De duivel heeft geen smaak en is in alle opzichten even mateloos. Daarbij is hij gek op effecten. Hij laat liever drie spoken verschijnen dan één, al hebben die andere twee dan geen tekst en zweven ze maar een beetje rond. Nooit zal hij de verleiding kunnen weerstaan een storm los te laten barsten om zijn voorstelling van een passend decor te voorzien. In zo’n storm komen donder en bliksem altijd precies tegelijk en in salvo’s van drie. Het liefst stuurt hij iets op je af wat er akelig uitziet én stinkt én een hoop lawaai maakt en ook nog uitlegt wat het is en wat het komt doen. Terwijl het praat, spuugt het insecten uit en draait zijn hoofd volledig om zijn as. Nog voor de eerste griezel klaar is, staat de volgende al op zijn beurt te wachten.
In tegenstelling tot God, die soms voor gelovigen nog moeilijk te vinden is, heeft de duivel een enorme drang om zijn bestaan te bewijzen, zelfs wanneer hij zijn punt allang gemaakt heeft. Dikwijls kan hij het niet laten zelf ten tonele te verschijnen en een half uur uit te weiden over wat hij allemaal met je ziel gaat doen. Dat kan hij dan alleen nog overtreffen door het hele huis te laten exploderen, waarmee hij zich ontpopt als een moordlustige pyromaan zonder enig gevoel voor stijl of humor. Deze procedure herhaalt hij keer op keer, telkens met enkele marginale wijzigingen, of niet eens, gewoon exact hetzelfde. Nou, dat moet je als filmregisseur toch niet proberen!
- blog van kasper
- login of registreer om te reageren
